Noworocznie.... #2026

Miał być bal.

Tak się podobno wita Nowy Rok.

A wyszło inaczej.

Zamiast parkietu – własne łóżko.

Zamiast toastów – pauza.

Zamiast fajerwerków – cisza,

I w tej ciszy dopiero się własne serce słyszy

(podobno:).

„Niech żyje bal” – śpiewała kiedyś Maryla Rodowicz.

I pomyślałam, że może bal bywa też wtedy,

gdy świat zwalnia i nie da się już nigdzie uciec.

I w tej ciszy – bez planu, bez celebracji –

przypomniała mi się stara opowieść o zmianie.

Kiedy życie zaczyna wrzeć,

wrzuca nas wszystkich do jednego garnka.

Nie pyta.

Ale każdy reaguje inaczej.

Jedni są jak kawa –

im dłużej się parzą,

tym więcej aromatu wydobywają

i oddają światu.

Inni jak jajko –

twardnieją,

chroniąc to, co w środku.

Jeszcze inni są jak marchewka –

miękną,

stają się bardziej strawni,

bardziej dostępni.

Ten sam ogień.

Różna alchemia reakcji.

Żadna nie jest lepsza.

Każda jest czyjąś odpowiedzią na życie.

I pomyślałam, że może w Nowym Roku

nie warto życzyć sobie „lepszego”.

Może czasem wystarczy chwila świadomości –

kim jestem w tym wrzeniu.

I trochę szacunku dla drogi.

Dla wysiłku.

Dla robótek ręcznych

i tych zupełnie niewidzialnych.

Planów – tyle, żeby znać kierunek.

Bo życie, jak wiadomo,

tańczy się czasem wolniej,

czasem nie w takt,

a czasem… w ciszy.

Więc życzę nam roku,

w którym umiemy się zatrzymać, kiedy trzeba.

I tańczyć, kiedy jest na to siła.

I szanować to, co już się wydarzyło.

Bo czasem bal zaczyna się wtedy,

gdy gaśnie muzyka.

I życzę nam żebyśmy nie przegapili tego,

co jest tuż przy skórze,

kiedy patrzymy daleko poza horyzont

wabieni życzeniami

na noworocznym dopingu:)

#NowyRok2026